Scheve toren: lachen om de fotohoudingen

Wij kwamen Pisa binnen met het idee dat we vooral even die ene beroemde toren wilden zien. Onderweg door de gewone straten voelde de stad nog heel alledaags: winkels, terrassen, fietsers en mensen die gewoon hun dag leken te hebben. Juist daarom was het verschil groot toen we het plein opliepen. Plots stonden daar de helderwitte gebouwen op het open grasveld, met de scheve toren als onmiskenbaar middelpunt. Op foto’s is hij al herkenbaar, maar in het echt moesten we toch even opnieuw kijken. Hij staat echt opvallend scheef, op een manier die tegelijk mooi en een beetje grappig is.

Rondom ons was het levendig. Overal zagen we mensen die hun handen in de lucht staken, deden alsof ze de toren tegenhielden of elkaar aanwijzingen gaven voor precies de juiste foto. We deden eerst alsof we daar te nuchter voor waren, maar voor we het wisten stonden we zelf ook te schuiven voor een geslaagde pose. Dat luchtige gedoe maakte het bezoek juist leuk. De toren is duidelijk een trekpleister, maar het voelde niet als alleen maar afvinken.

We namen ook de tijd om verder te kijken dan de toren. Van dichtbij vielen de ronde vormen, bogen en details van de omliggende gebouwen veel meer op dan we hadden verwacht. Binnen keken we omhoog naar hoge plafonds, donkere en lichte accenten en de vele versieringen die je vanaf buiten niet vermoedt. Wie de toren beklimt, merkt bovendien dat de trap en het lopen anders voelen dan bij een gewone toren; een klein, vreemd effect dat het bezoek extra eigen maakt. Boven en beneden bleef het plein tegelijk druk en gezellig. Voor ons was dit precies zo’n plek waarvoor je niet per se urenlang een plan nodig hebt: je komt voor de toren, kijkt rond, lacht om de foto’s en vertrekt met het gevoel dat die bekende stop echt de moeite waard was.