Toscane: blij van het rondrijden

We reden Toscane binnen met het idee dat we wel zouden zien waar we uitkwamen, maar al snel bleven we vaker dan gepland uit het autoraam kijken. De weg ging omhoog, weer omlaag en langs velden, bomenrijen en losse boerderijen. Het zag er vertrouwd uit van foto’s, maar in het echt viel vooral op hoe dichtbij alles voelt: na een paar bochten doemt er alweer een dorp op, terwijl je net nog tussen de heuvels reed.

We begonnen met slenteren door stadjes als Siena, Montepulciano en San Gimignano. Daar keken we omhoog naar de hoge stenen gevels en torens, liepen we zonder haast over pleinen en verdwenen we geregeld een zijstraat in omdat die er simpelweg leuk uitzag. Binnen bij kleine winkeltjes en kerken was het koeler en rustiger, met houten rekken, oude muren en allerlei details waar we normaal waarschijnlijk aan voorbij zouden lopen. Buiten wachtte dan weer een terras, een ijsje of gewoon een bankje om even mensen te kijken.

Juist dat contrast maakte Toscane voor ons zo geslaagd. In de steden was er beweging: pratende bezoekers, servies op terrassen en straatjes waar altijd nog iets te zien was. Zodra we weer de auto instapten, werd het landschap veel opener en voelde een ritje naar het volgende dorp al als onderdeel van de dag. We hoefden niet voortdurend iets af te vinken; rondkijken, stoppen en daarna weer verder rijden was meer dan genoeg. Wij vonden Toscane absoluut de moeite waard, vooral omdat je er makkelijk een levendige middag inruilt voor een rustige avond tussen de heuvels.